ആതിര വരും മുമ്പു നീ പോയി, ധനുമാസ-
രാവുകളിലാര്ദ്രയെക്കണ്ടറിയുന്നവരാരുണ്ടു്?
കൈകോര്ത്തെതിരേല്ക്കുവാനുള്ളൊരാകാംക്ഷയാര്ക്കുണ്ടു്?
ശാന്തനായ്, സൌമ്യനായ് നീയെതിരേറ്റു നിന്നാതിരയെ, നിന്നോടു
കൂടിയൊരു നല്ലൂന്നുവടിയായി നിന്നീക്കൊടും യാത്ര സഫലമാക്കീടാന്,
വരും കാലമെല്ലാത്തിരുവോണവും വിഷുവും വര്ഷവും
തരുവും സുമവും ഫലങ്ങളും
ഊഴമിട്ടൂഴമിട്ടണയവേ,
ശാന്തനായ്, സൌമ്യനായ് നിന്നവയെല്ലാമെതിരേറ്റൊരാതിരയ്ക്കായ് കാത്തു നില്ക്കാന് കൊതിക്കുന്നു ഞാന്…
സഫലമാകാം നിന്റെ യാത്ര, പക്ഷേയിതിനെ
വിഫലമെന്നനുനിമിഷമോര്ക്കുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു,
വിഫലമെന്നനുനിമിഷമറിയുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു,
വിഷുവെവിടെ, യാതിരയുമോണവും വര്ഷവും
തളിര്പൂക്കള് കായ്കളും തടിനികളുമെവിടെ?
ഇന്നവയൊക്കെ മരവിച്ചു പോയൊരിച്ചിത്തത്തിലെന്നോ മറഞ്ഞടിഞ്ഞോരു കബന്ധങ്ങള് മാത്രമാം;
ഇരുപത്തിയൊന്നാം ശതാബ്ദത്തിലേക്കോടിയണയുന്ന മന്നിന്റെ മുന്കാലചരിതത്തിലെച്ചില മങ്ങിമറഞ്ഞ ദുരൂഹദുര്ഗ്രാഹ്യശിലാശാസനങ്ങളാം;
കുളിരെങ്ങു പോയെന്നറിയാത്തൊരാതിരയും,
അലര്കളെക്കണി കണ്ടിടാത്തതാമാവണിയും,
അവനിയെ മഴയാല് മുടിക്കുന്ന മകരവും,
ശുനകരൊറ്റയ്ക്കു കൊയ്തീടുന്ന കന്നിയും,
പഴമൊക്കെയോര്മ്മയായ് മാറിയ മേടവും,
ചുടുവെയിലില് ദാഹജലമരുളാത്തൊരിടവവും,
പരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞിന്നു ഞങ്ങള്ക്കു
മിഴി പാര്ത്തു കാത്തിരിക്കുന്നതാ “കമ്പ്യൂട്ട”-
റരുളും മനോജ്ഞമാം “സോഷ്യലിസ”ത്തിനാം;
ചെവിയോര്ത്തു കാത്തിരിക്കുന്നതാപ്പോര്വിമാനങ്ങളുടെ,
കത്തിജ്വലിക്കും മിസൈലിന്റെ മധുരനാദത്തിനാം.
സഫലമല്ലീ യാത്ര, യനുനിമിഷമേറുമസംതൃപ്തി ഞങ്ങളുടെ-
യകതാരിനെക്കാര്ന്നു തിന്നുന്നു നിത്യവും.
സഫലമാവില്ലൊരു നാളുമീ യാത്ര, യീ
ധരയിലിനിയും – പ്രളയമുണ്ടാകണം, സകലമൊഴിയണം, പഴയതാമാലില പോലും നശിക്കണം -
പിന്നൊരു നൂതനഭൂമിയുമാകാശവും പിറന്നീടണം -
ഇനിയുമേതെങ്കിലും യാത്ര സഫലമായ്ത്തീരുവാന്!
രാവുകളിലാര്ദ്രയെക്കണ്ടറിയുന്നവരാരുണ്ടു്?
കൈകോര്ത്തെതിരേല്ക്കുവാനുള്ളൊരാകാംക്ഷയാര്ക്കുണ്ടു്?
ശാന്തനായ്, സൌമ്യനായ് നീയെതിരേറ്റു നിന്നാതിരയെ, നിന്നോടു
കൂടിയൊരു നല്ലൂന്നുവടിയായി നിന്നീക്കൊടും യാത്ര സഫലമാക്കീടാന്,
വരും കാലമെല്ലാത്തിരുവോണവും വിഷുവും വര്ഷവും
തരുവും സുമവും ഫലങ്ങളും
ഊഴമിട്ടൂഴമിട്ടണയവേ,
ശാന്തനായ്, സൌമ്യനായ് നിന്നവയെല്ലാമെതിരേറ്റൊരാതിരയ്ക്കായ് കാത്തു നില്ക്കാന് കൊതിക്കുന്നു ഞാന്…
സഫലമാകാം നിന്റെ യാത്ര, പക്ഷേയിതിനെ
വിഫലമെന്നനുനിമിഷമോര്ക്കുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു,
വിഫലമെന്നനുനിമിഷമറിയുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു,
വിഷുവെവിടെ, യാതിരയുമോണവും വര്ഷവും
തളിര്പൂക്കള് കായ്കളും തടിനികളുമെവിടെ?
ഇന്നവയൊക്കെ മരവിച്ചു പോയൊരിച്ചിത്തത്തിലെന്നോ മറഞ്ഞടിഞ്ഞോരു കബന്ധങ്ങള് മാത്രമാം;
ഇരുപത്തിയൊന്നാം ശതാബ്ദത്തിലേക്കോടിയണയുന്ന മന്നിന്റെ മുന്കാലചരിതത്തിലെച്ചില മങ്ങിമറഞ്ഞ ദുരൂഹദുര്ഗ്രാഹ്യശിലാശാസനങ്ങളാം;
കുളിരെങ്ങു പോയെന്നറിയാത്തൊരാതിരയും,
അലര്കളെക്കണി കണ്ടിടാത്തതാമാവണിയും,
അവനിയെ മഴയാല് മുടിക്കുന്ന മകരവും,
ശുനകരൊറ്റയ്ക്കു കൊയ്തീടുന്ന കന്നിയും,
പഴമൊക്കെയോര്മ്മയായ് മാറിയ മേടവും,
ചുടുവെയിലില് ദാഹജലമരുളാത്തൊരിടവവും,
പരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞിന്നു ഞങ്ങള്ക്കു
മിഴി പാര്ത്തു കാത്തിരിക്കുന്നതാ “കമ്പ്യൂട്ട”-
റരുളും മനോജ്ഞമാം “സോഷ്യലിസ”ത്തിനാം;
ചെവിയോര്ത്തു കാത്തിരിക്കുന്നതാപ്പോര്വിമാനങ്ങളുടെ,
കത്തിജ്വലിക്കും മിസൈലിന്റെ മധുരനാദത്തിനാം.
സഫലമല്ലീ യാത്ര, യനുനിമിഷമേറുമസംതൃപ്തി ഞങ്ങളുടെ-
യകതാരിനെക്കാര്ന്നു തിന്നുന്നു നിത്യവും.
സഫലമാവില്ലൊരു നാളുമീ യാത്ര, യീ
ധരയിലിനിയും – പ്രളയമുണ്ടാകണം, സകലമൊഴിയണം, പഴയതാമാലില പോലും നശിക്കണം -
പിന്നൊരു നൂതനഭൂമിയുമാകാശവും പിറന്നീടണം -
ഇനിയുമേതെങ്കിലും യാത്ര സഫലമായ്ത്തീരുവാന്!
No comments:
Post a Comment